Cokolwiek by się nie działo, jakkolwiek by one nie wyglądały, zakończenia zawsze są smutne - dlatego, że nie ma prawa nic więcej po nich nastąpić.


Chciałabym nauczyć Cię latać, ale boję się, że później mi odfruniesz.

Anatomia smutku

Rozsypałam pełne żalu słowa na parkiecie, wbijając przedtem nóż głęboko w papier. Ranię dziś, tego smutnego wieczoru, bo wczoraj mnie zraniono. Wystarczyły dwie wilgotne pary oczu unikające się wzajemnie, kilka zbędnych słów, masa zdań niewypowiedzianych i pękło wszystko, w co już wcześniej trudno było mi uwierzyć. Łatwo byłoby ukryć łzy toczące się po policzkach - deszcz i mrok ułatwiały zadanie. Nie płakałam. Ani wtedy, ani w tramwaju. Zajęłam się superważnymi tekstami na psychologię, a potem, przy ciepłej herbacie i lekkiej muzyce, bez namysłu wypisałam wszystkie plusy zaistniałej sytuacji, zapełniając maczkiem kartkę formatu A4. "Zaistniałej sytuacji". Dawkuję ją sobie i wciąż bronię się przed myślą, że więcej się nie zobaczymy.

Lista pełna plusów okazuje się kiepską tarczą. Wpełza we mnie zdradziecka pustka.

- Najistotniejsze wciąż jest to, czy ty tego chcesz. Chcesz?
- Nie wiem. 


Podpisano: Niechciana.