Zwichrzone myśli w aromacie kawy

 To już dziesiąty poranek po tym, jak napisałeś mi, że nie wiesz, czy coś z Twojej strony jest; że zależy Ci bardzo, jednak na moim miejscu nie liczyłbyś na zbyt wiele. To także jeden z tych zwyczajnych poranków, gdy drepcząc lekko, boso po zimnej podłodze, przynoszę ze sobą aromat kawy do pokoju, wracając
z kubkiem do rozgrzebanej pościeli. Śledzę przemykające ukradkiem myśli, tak pełne tęsknoty do tych słodkich nocy i późnych świtów, gdy co rusz składałeś czułe pocałunki na moim karku, a przebudzając się, delikatnie przyciągałeś śpiącą mnie ociężałymi, wciąż zniewolonymi snem, ramionami.

Niby niewiele się przez ten czas zmieniło - może za wyjątkiem faktu, że przyznałeś, iż Twoje poranki po wspólnych wieczorach także przynoszą ze sobą okruchy tęsknoty i że lubisz spacerować, nosząc na sobie mój zapach - jednak te brązowe oczy patrzą coraz cieplej, dłużej, uważniej; ramiona obejmują mnie wpół coraz chętniej i bez żadnego skrępowania (nawet przy chwilę wcześniej otwartej lodówce, którą po momencie nieuwagi zamknąłeś nogą, wciąż trzymając zaskoczoną mnie w objęciach), a usta napotykają uśmiechnięte wargi na swojej drodze częściej, niż niegdyś.

Plan sprzed dziesięciu dni był prosty: nie angażować się, nie wyobrażać sobie zbyt wiele, słowa, te najcieplejsze, nieustannie pchające się z uporem na usta - uśmiercić je bezlitośnie i sznurem oziębłości oplatać dłonie mocno, gdy spragnione Twojego ciepła znów zachcą sunąć niecierpliwie w kierunku Twojej skóry.

I ten, jak większość moich planów, żałośnie wygasł w obliczu rzeczywistości. Ale przecież nie mogło być inaczej - za bardzo cieszy mnie każdy z uśmiechów, których mnóstwo udaje mi się ostatnio wywołać na Twojej twarzy.

 ~ Heaven is a feeling I get in your arms

Kilka wstępnych słów

Zawsze tęsknie mówię o ucieczkach, gdy wszystkiemu wokół zaczynam przyglądać się tchórzliwie przez palce, gdy z trudem wysupłuję czarne myśli, jak kruki krążące w mojej głowie - głośne, nieustępliwe, męczące i niechciane. Chowam się wtedy w tym świecie pod powiekami, zatracam w kolejnych stronach przewracanych książek lub opuszczam Miasto na kilka dni, czekając na nowy wiatr zmian.

Tym razem to miejsce ma być mi swoistą ucieczką; dla słów, myśli, chorych fantazji czy - trwożliwie ogrzewanych w dłoniach i pieszczonych czule opuszkami palców - kruchych nadziei.

Bywałam w internecie w różnych miejscach - część osób poznanych w którychś z nich zresztą z radością tutaj zaproszę - jednak zabrakło mi jakiś czas temu intymności, tak niezbędnej do swobodnego przepływu myśli. Chciałabym móc się zadomowić właśnie tu.